Zet de oven op 200 graden en geef ’m de tijd om op temperatuur te komen. Leg de plakjes bladerdeeg los van elkaar op je werkblad, trek de folie eraf en laat ze 10 minuutjes ontdooien. Geen haast. Bladerdeeg heeft een hekel aan stress. En tegen de tijd dat jij klaar bent met de kipvulling, is dat bladerdeeg wel ontdooid.
Verhit ondertussen een scheut olijfolie in een koekenpan. Zodra de olie warm is, gaan de kip, ui, knoflook, peterselie, rozijnen en alle specerijen erin. Schep alles stevig door elkaar zodat de kruiden hun werk kunnen doen. Bak dit op middelhoog vuur zo’n 2 à 3 minuten tot de geuren je keuken overnemen.
Voeg dan het water toe en breng het geheel aan de kook. Laat de kip 5 tot 8 minuten rustig pruttelen tot hij gaar is en de saus mooi is ingedikt. Geen droge hap, maar sappig en vol smaak.
Haal de kip uit de pan en trek het vlees met twee vorken uit elkaar. Gewoon ouderwets plukken, niets elegants aan. Maar dit is dé manier voor een heerlijke structuur van draadjes. Dus niet snijden of hakken. Geduld! Klaar? Zet het even apart. Het mag best wat afkoelen zodat het bladerdeeg niet helemaal slap wordt wanneer je de pakketjes vult.
Breek een ei direct in de achtergebleven saus en roer het al kokend los tot het gaar is. Het ei bindt de saus en maakt het geheel rijker.
Schep daarna de geplukte kip terug in de pan en roer alles goed door.
Verdeel het kipmengsel over 10 plakjes bladerdeeg en strooi op elk pakketje wat gehakte amandelen. Vouw de punten naar het midden en druk ze stevig tegen elkaar zodat je nette vierkante pakketjes krijgt.
Neem het andere ei en neem alleen de dooier. Klop de eidooier met de melk en bestrijk elk pakketje zorgvuldig. Dat laagje zorgt straks voor die goudbruine glans waar je stil van wordt.
Bak de Bastilla-pakketjes in de voorverwarmde oven tot ze diep goudbruin en krokant zijn. In de meeste ovens zal dit rond de 20 tot 25 minuten zijn. Wanneer ze uit de oven komen, knispert het bladerdeeg en ruik je precies waarom dit soort gerechten al generaties overeind blijft.
En hey, vergeet de poedersuiker niet! Lekker wat eroverheen strooien... Twee punt nul! ;) En ik deed er nog wat fijngehakte amandelrestjes overheen... gewoon, omdat het kan.